Η μάχη στην Τύρο.

Αγαπημένη μου Δουλτσινέα,

Τώρα που βρίσκομαι μακριά σου αποφάσισα να σου γράψω για να σου πω πως τα περνάω. Η μάχη μου με τους ανεμόμυλους συνεχίζεται αμείωτη και μάλιστα με αυξανόμενους ρυθμούς. Βλέπεις έναν καταστρέφω δέκα εμφανίζονται, αλλά στο τέλος δεν θα τους περάσει. Μόνο που τώρα τελευταία αρχίζουν και εμφανίζονται κάποια προβλήματα που έχουν να κάνουν με την συνεχή ενασχόληση μου με τις μάχες. Επειδή πολεμάω συνεχώς έχω παρατήσει την μελέτη των αγαπημένων μου βιβλίων και φαίνεται ότι αρχίζω να ξεχνάω την γλώσσα που μιλάω, αν μπορεί ποτέ αυτό να είναι δυνατό! Όμως δεν εξηγείται αλλιώς και θα σου πω ευθύς τι εννοώ.

Ο πιστός μου φίλος ο Σάντσο, τον θυμάσαι φαντάζομαι σου έχω μιλήσει γι' αυτόν, μου λέει ότι εκεί κάτω στον Λίβανο γίνονται μάχες ανάμεσα στους Λιβανέζους και στους Ισραηλίτες. Τίποτα καινούργιο θα μου πεις, αυτή η μάχη δεν έπαψε ποτέ να γίνεται ανάμεσα τους, ο Δαυίδ τους είχε νικήσει τότε κατατροπώνοντας τον Γολιάθ τον Φιλησταίο. Συνεχίστηκε μέσα στους αιώνες αυτή η διαμάχη με νικητές πότε τον ένα και πότε τον άλλο, τον Μέγα Αλέξανδρο τον Έλληνα να κυριεύει την Τύρο, τους Ρωμαίους μετέπειτα να κυριεύουν με την σειρά τους, τους πολυτάραχους τόπους, τους Άραβες, τους σταυροφόρους και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Φαίνεται είναι η μοίρα εκείνων των τόπων να μην βρουν ποτέ ησυχία.

Συνεχίζει λοιπόν ο Σάντσο την αφήγηση του και μου λέει για το τι γίνεται τώρα. Πολεμάει λοιπόν το Ισραήλ, (αν μου τα λέει σωστά γιατί όσο πιστός και αγαθός είναι άλλο τόσο χαζός μου φαίνεται ο Σάντσο), τους Λιβανέζους τρομοκράτες που είχαν απαγάγει δύο στρατιώτες του και ο αμυντικός στρατός του έχει φτάσει δέκα χιλιόμετρα μέσα στο Λίβανο, οι άμαχοι νεκροί και τραυματίες είναι πάρα πολλοί οι περισσότεροι είναι παιδιά. Εδώ λοιπόν εμφανίζεται το πρόβλημα της γλώσσας που
σου έλεγα νωρίτερα, γιατί αν δεν είναι πρόβλημα γλώσσας δεν θέλω να φανταστώ τι πραγματικά συμβαίνει. Πως δηλαδή ένας στρατός επιτίθεται σε μια ξένη χώρα για να εκδικηθεί για τους δύο στρατιώτες του να καταστρέφει και να κάνει τόσο κακό και παρ' όλα αυτά οι άλλοι να είναι τρομοκράτες;
Τι σχέση έχουν οι άμαχοι και τα παιδιά, τα ΠΑΙΔΙΑ μ' ακούς, με αυτό τον πόλεμο; ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! Πως είναι δυνατόν να πληρώνουν φόρο αίματος ανίσχυρα και ανυπεράσπιστα παιδιά που δεν έχουν καμιά ευθύνη στο κάτω-κάτω για το τι κάνουν οι μεγάλοι; Τι να τους κάνει μια συγνώμη όταν έχουν χάσει πλέον τα πάντα και τέλος πως γίνεται ένας στρατός που επιτίθεται σε μια ξένη χώρα και σπέρνει την ολοκληρωτική καταστροφή να χαρακτηρίζεται "αμυντικός στρατός" απ' όλα τα μεγάλα ξένα κανάλια ενημέρωσης. Θα μου πεις βέβαια τι να σου κάνουν κι αυτά, την προπαγάνδα τους κάνουν.

Γι' αυτό σου λέω λοιπόν μάλλον δεν καταλαβαίνω πλέον καλά την γλώσσα που μιλάω και γίνονται παρανοήσεις γιατί αν δεν ισχύει αυτό και όλα όσα σου ανέφερα είναι αληθινά, αν δηλαδή τα παιδιά του Ισραήλ ξέχασαν το πόνο που προκάλεσαν πριν χρόνια στους προγόνους τους ένας άλλος "αμυντικός στρατός" το γνωστό σε όλους ολοκαύτωμα, τότε φοβάμαι αγαπημένη μου Δουλτσινέα γι' αυτά που θα ' ρθουν. Φοβάμαι για τα χειρότερα που είμαι σίγουρος ότι θα έρθουν τελικά...
Να προσέχεις τον εαυτό σου,

Δον Κιχώτης.